پس از تو نمونم برای خدا

تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سنگین ز شاخه غم

گل هستی ام را بچین و برو

چه هستم من اون تک درختی

که در کام طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش

ز خشم طبیعت شکسته

ندونستم این را دانم نمی دونستی

نمی مونه عشقت برایم

ندونستم ای بی خبر ز دلم

که بی اعتبار وفای توام

غمم را از چشمم نمی خونی

از این غم چو خالم نمی دونی